İran'da İflas Ediyorum:

Mesleğim ise inşaat mühendisliği... İran-Irak savaşı sırasında İran öylesine bir kriz dönemine girdi ki, birçok inşaatçı iflas, hatta intihar etti.

Ben de ayakta kalabilmek için herşeyimi yarı pahasına satmaya başladım. Sonunda sıra kaçınımaz olarak Honda Goldwing 1500'e de geldi. Herşey satıldı... satıldı... sonunda iflas ettiğim gerçeğinden kaçamaz oldum. Artık ben de her şeyimi kaybetmiştim.

Diğer bazı tanıdıklarım gibi ne intihar ettim; ne de bir masa başı işine girip motosikletten uzak, "pısmış" bir yaşam sürdüm. Yerine Türkiye'ye gelip işçi olmayı kabullendim.

Goldwing'den inip, bana iş saatleri içinde kullanmam için verilen 125 Titan'a binmek; Tahran'daki kışlık dairem, Hazar Deniz'deki deniz manzaralı yazlık villamdan ayrılıp, Beşiktaş'daki bir dairenin bodrum katındaki bir odada kendimden başka üç işçi arkadaş ile ranzada yatmak; klimalı ofisimden çıkıp, sağa sola motor teslim etmeye gidip bahşiş almak demekti bu... Ama motorculuktan kopmamak adına hiç yılmadım.

Asla umutsuzluğa kapılıp yaşama küsmedim. Soluk alabiliyorsam hala ümidin olduğunu biliyordum. Ne de olsa ümit değil mi Pandora'nın kutusunda kalan?